Ελληνική Λέσχη Φωτογραφίας

ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΤΩΝ… ΑΝΘΡΏΠΩΝ

____________________
Κάποιος "Μοναχός" Ασθενής, στην αυλή του ΑΧΕΠΑ... Εκεί όπου ακόμα και η απόλυτη πίστη συναντά την ανθρώπινη αδυναμία και την ανάγκη για ιατρική φροντίδα.
Μια τυχαία αφορμή σταμάτησε τον χρόνο για λίγο.
Ο συνομιλητής μου, μοναχός της Ι.Μ. Εσφιγμένου του Αγίου Όρους - μιας μονής γνωστής για τη σκληρή και αδιάλλακτη θρησκευτική της στάση. Μέσα από την κουβέντα μας, έγινε σαφής ο αυστηρός διαχωρισμός του κόσμου τους από όλους εμάς: τους εμβολιασμένους, όσους συνομιλούν με ετερόδοξους ή αλλόθρησκους, ακόμα και από την ίδια την ηγεσία της Εκκλησίας.
Μια συζήτηση γεμάτη αντιθέσεις, σε πολύ ήπιους τόνους, που σε βάζει σε σκέψεις, για να κατανοήσεις και μερικά ακατανόητα, όσο ο χρόνος γύρω μας κυλούσε ανεπαίσθητα...
(Η φωτογράφηση έγινε με την άδειά του).
Θεσσαλονίκη, 4/8/2026, 09:56
(SAMSUNG SM-A226B κιν. **f/1,8 ** 1/143 ** iso25 ** 5mm)
(SAMSUNG SM-A226B κιν. **f/1,8 ** 1/125 ** iso25 ** 5mm)

Μου αρέσει

Αυτό αρέσει σε 0 μέλη

Προβολές: 23

Μέγεθος πλήρους προβολής

Ετικέτες;
Άλµπουµ: ΠΑΡΑΤΗΡΏΝΤΑΣ... ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ
Αγαπημένο 1 ατόμου

Σχόλιο

Πρέπει να είστε μέλος του "Φωτογραφικό Ταξίδι" για να προσθέσετε σχόλια!

Γίνετε μέλος του "Φωτογραφικό Ταξίδι"

Σχολιάστηκε από τον/την ΓΙΏΡΓΟΣ ΑΓΓΈΛΗΣ Πριν από 1 ώρα: Σας ευχαριστώ πολύ!

Σχόλιο από τον/την Τσακριλής Λάμπρος στις 26 Αύγουστος 2026 στις 22:07: Υπέροχη η ανάρτησή σου, Γιώργο! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Αυτή η λαϊκή ρήση νομίζω είναι η καλύτερη και πλέον αφοπλιστική απάντηση στις απορίες μας σχετικά με την συμπεριφορά τόσο των συνανθρώπων μας όσο και την δική μας κυρίως!

Σχόλιο από τον/την Χρήστος Μαρούλης στις 25 Αύγουστος 2026 στις 0:15: Υπέροχες λήψεις και εξαιρετική και αγαπημένη ανάρτηση, Γιώργο! Θαυμάσιο το σχόλιο της Κατερίνας!

Σχόλιο από τον/την katerina xatziavramoglou στις 23 Αύγουστος 2026 στις 21:57: Πολύ ωραία τα πορτραίτα και οι λήψεις σου, Γιώργο.

Ματιά κοφτερή , διαπεραστική, διερευνητική, δυο πόζες με ανθρώπινη υπόσταση.

Δύο πορτρέτα του ίδιου ανθρώπου, κι όμως μοιάζουν να αποκαλύπτουν δύο διαφορετικές στιγμές της ψυχής του. Στο πρώτο, το βλέμμα χαμηλώνει. Δεν ξέρεις αν είναι προσευχή, περισυλλογή, σωματική κόπωση ή μια στιγμή εσωτερικής σιωπής. Το πρόσωπο μοιάζει να αποσύρεται για λίγο από τον κόσμο και να στρέφεται προς τα μέσα. Οι ρυτίδες, η γενειάδα, τα κλειστά βλέφαρα δεν δείχνουν μόνο την ηλικία, μοιάζουν να κουβαλούν χρόνο, εμπειρίες και ίσως μια βαθιά ανθρώπινη κόπωση.

Στο δεύτερο πορτρέτο, το βλέμμα αλλάζει. Είναι πιο άμεσο, πιο ξύπνιο, ίσως και λίγο επιφυλακτικό. Σαν να επιστρέφει από εκείνη την εσωτερική διαδρομή και να κοιτάζει ξανά τον κόσμο απέναντί του. Δεν βλέπουμε μόνο έναν μοναχό. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που, έστω για μια στιγμή, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο απλή και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης, την ευαλωτότητα.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή αντίθεση αυτών των δύο πορτρέτων. Η πίστη μπορεί να είναι απόλυτη, οι πεποιθήσεις αυστηρές, τα όρια ανάμεσα στο «εμείς» και στο «οι άλλοι» σαφή. Όμως μπροστά στην ασθένεια, στον πόνο και στην ανάγκη για φροντίδα, μένει τελικά ο άνθρωπος.

Κι εκεί, μέσα σε μια αυλή νοσοκομείου, για μια στιγμή οι ιδιότητες υποχωρούν. Μένει μόνο ένα πρόσωπο. Ένα βλέμμα. Μια σιωπή. Και πίσω απ’ όλα αυτά, ένας άνθρωπος που ίσως φοβάται, κουράζεται, ελπίζει και παλεύει όπως όλοι μας.