Editorial_260906 - Αρθρο 2 παρ.2: ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Editorial_260906 -
Αρθρο 2 παρ.2: ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

(το άρθρο 2 αναρωτιέται γενικά για το ποιόν εμπιστευόμαστε να μας δείχνει το δρόμο, κι έτσι σ’ αυτό το μέρος του παραμυθιού μελετάμε την δια των likes προκύπτουσα σχέση μεταξύ τέχνης, επιστημονικοσύνης τε και κοινού, και ναι -μη γελάτε, μιλάμε επίσης για facebook και ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)

Η κουβέντα ήταν για τα εκατοντάδες επιφωνήματα και τα (ναι, ναι, σας βεβαιώνω -εξ ΕΝΗΛΙΚΩΝ εκπορευόμενα) χαρουμενο-κουνιστά ζωάκια που ανελλιπώς συνοδεύουν, και επι- (και χειρο-) κροτούν τη φωτο-πλευρά της (αβάσταχτης) ελαφρολαϊκότητας των δικτύων.

Και απορία μεγάλη εκφραζόταν στην ομήγυρη, και αναλύσεις και αποτελέσματα από εργαλεία της σύγχρονής μας επιστήμης κλήθηκαν να πουν για την ποιότητα των κατευθύνσεων, το υπόβαθρο των επιδοκιμασιών, και την αξία που προσδίδουν στο κενό τα likes (μπαρδόν, επιστημονολόγησα…).

Μέχρι που κάποιος έδειξε ένα από τα likes. Η ΘΕΙΑ μου είπε! -απόδειξη ότι το κάθε τι, ακόμα κι ένα like, …κάποιον έχει πίσω του. Η θεία μου, ξαναείπε σοβαρά -αλογοψυχοθεραπεύτρια, απ’ το πολυκλαδικό. Kαι καλλιτέχνις. Ναι, ναι, πάντα, της άρεσαν αυτά -ακόμα και πριν να πάρει μηχανή. Μπορεί και δέκα χρόνια πριν. Ακόμα δεν υπήρχαν μηχανές να καταλάβεις (σσ. φωτογραφικές) -μόλις που είχαν βγει τα τάμπλετσ, κι’ αφυγραντήρα δεν είχε ακόμα κανένας στην πολυκατοικία. Από τότε λοιπόν, που λέτε, στο σαλόνι -δίπλα στο σκρίνιο, είχε ένα μεγάαλο έτοιμο τελάρο DMC. Κεντημένο. Όλο. Τελείως, όμως. Τρύπα τρύπα -…μήνες θα της πήρε. Με άλογα. Σ’ ένα λιβάδι -όχι όπου να ‘ναι, Λιόγερμα. Αλλά είχε κι ένα κάδρο. Άλλο αυτό, ζωγραφιστό. Με τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και το καράβι. Να το κοιτάς, κάθε φορά, και να μη ξέρεις, …Βούλιαξε, …δε βούλιαξε. Αυτό, είχα πει κι εγώ μικρός, όταν το είδα, ότι θα πρέπει να 'ναι -μάλλον- το συναίσθημα στην τέχνη... Το σίγουρο είναι πάντως, ότι ήταν δώρο. Απ’ το γάμο. Και τόσο καιρό μετά, ίδιο, όπως το βάλανε… Ίσα που είχε κόψει λίγο, ελάχιστα, το χρώμα. Τίποτα δηλαδή -να μην τα παραλέμε. Γιατί ήξεραν κάποτε να φτιάχνουν πράγματα. Γερά, απέθαντα. Τόσο, που η γυαλάδα του, χρόνια μετά, θυμίζει ακόμα και διδάσκει την επιβίωση της τέχνης κόντρα στην καθημερινότητα. Οι μισοί συγγενείς μπορεί να λείπουν πια, ως κι’ οι μπαλκονόπορτες γίναν αλουμινένιες, αλλά η τέχνη εκεί -πάντα εκεί. Πάνω απ’ το πουφ με τους σταμπαριστούς ελέφαντες. Δίπλα στην ξύλινη γυαλιστερή κατάμαυρη κρεολή με τα στήθια που σημάδευαν απέναντι ψηλά τo ανθοδοχείο. Και που σήμερα στηρίζουν βολικά το καλώδιο του φορτιστή. Για το κινητό. Και το facebook. Γιατί η τέχνη θέλει ενέργεια. Κι’ ακόμα κι ένα like, θέλει υποδομή.

ΥΓ1. καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής, δεν έγιναν πειράματα σε ζώα, και δεν απειλήθηκε η ευζωία κάποιου. Επίσης τάιζα τα ψάρια μου κάθε μέρα -στην ώρα τους.

ΥΓ2. συγνώμη στη θεία που έτυχε να γίνει παράδειγμα. Έτυχε. Γιατί βέβαια υπάρχουν χιλιάδες άλλοι θείοι,, μπαρμπάδες μεσόκοποι και νέοι, κι ακόμα χειρότερα πιτσιρικαραίοι που έχουν κρεμασμένο στο μυαλό τους ένα τελάρο DMC…
Μόνο μέχρι να γραφτεί το παραπάνω, είδα λεγεώνες θαμώνων να θαυμάζουν τα προφανή ως θεϊκά, γενοβέφες να αλληλοθαυμάζονται επί της καλτ-αισθητικής, ελευθέρια πλάσματα να πουλάνε και σεξιστές να αγοράζουν βλακεία, -και κατ' επάγγελμα νοικοκυραίους, που ζουν δια των παραγγελιών οικογένειες, να αποκαλούνται fine artists.
GDC 2026 κατά κόσμον G.D.Christoloukas 2019

ΥΓ3. Η φωτογραφία της θείας ήταν δυστυχώς ορφανή και ανυπόγραφη Ως σημείο λοιπόν των καιρών, όσο κι αν στεναχωριέμαι είναι αδύνατο να αποδώσω credits