ΣΑΝ ΒΓΩ ΑΠ' ΑΥΤΉ ΤΗ ΦΥΛΑΚΉ… ΙΙ

Σχόλιο

Σχόλιο από τον/την ΓΙΏΡΓΟΣ ΑΓΓΈΛΗΣ στις 4 Αύγουστος 2026 στις 6:11

Τελικά Σπύρο, υποθέτω πως είναι η εντύπωση που προκαλεί μια φωτογραφία (όποια φωτογραφία), όταν "στέκεται" κάποιος σ' αυτήν...
Εδώ, ας πούμε, τα ρολά κάποιου οαλαιοπωλείου, που η ζωή τα "μετέτρεψε" σε σίδερα φυλακής, μας έκανε να φανταστούμε και τους έξω θεατές και τον μυστηριώδη "φυλακισμένο"... Ποιός Τελικά άραγε να είναι ο πραγματικά φυλακισμένος;
Παρά την επιβήβλητικότητά του, ούτε εγώ θα ήθελα να διακοσμούσε κάποιο τοίχο μου... Ευχαριστώ πολύ!

Σχόλιο από τον/την Σπύρος Ζαφειρατος στις 3 Αύγουστος 2026 στις 22:30

Πολύ ωραία λήψη Γιώργο. Πολύ καλός επίσης ο συλλογισμός σου. Προκύπτει ένα ερώτημα όμως. Τα κάγκελα δεν επιτρέπουν στους άλλους να μπουν μέσα , ή σε αυτήν την διεισδυτική μορφή με το έντονο έως τρομακτικό βλέμμα να βγει έξω?              Το ψηφιδωτό έχει τέτοια δύναμη που δεν θα αισθανόμουν άνετα αν τον είχα στον τοίχο μου.

Σχόλιο από τον/την ΓΙΏΡΓΟΣ ΑΓΓΈΛΗΣ στις 2 Αύγουστος 2026 στις 22:30

Να είσαι Κατερίνα, ευχαριστώ πολύ... και για το σχόλιό σου!

Σχόλιο από τον/την katerina xatziavramoglou στις 2 Αύγουστος 2026 στις 19:41

Υπάρχουν βλέμματα που δεν χρειάζονται λόγια. Κουβαλούν υπομονή, καρτερία, μνήμη και μια ήρεμη δύναμη. Ένα πρόσωπο φτιαγμένο από αμέτρητα μικρά κομμάτια, όπως ακριβώς και η ζωή μας. Και όμως, τα μάτια μένουν σταθερά, σαν να θυμίζουν ότι η ελπίδα δεν φωνάζει, απλώς επιμένει.

Τα κάγκελα μπροστά δεν λειτουργούν μόνο ως εμπόδιο, δημιουργούν έναν συμβολισμό. Σαν να υπαινίσσονται ότι η τέχνη, αλλά και η ανθρώπινη ψυχή, μπορεί να περιορίζονται εξωτερικά, όμως το βλέμμα παραμένει ελεύθερο και φτάνει στον θεατή. Αυτό δίνει στη φωτογραφία μια επιπλέον αφηγηματική δύναμη.

Πολύ μου αρέσει το θέμα και η λήψη σου, Γιώργο!